
Qué tal te va, qué te fue, qué tal te ha ido.
Yo sigo con lo escribir
y haciendo trampas al desamor
Conocí el perfume de la soledad.
Son malos tiempos pa olvidar
venciendo al miedo
Conocí el perfume de la soledad.
Qué tal te va, qué tal te ha ido.
¿Dónde quedó lo de soñar?.
La madurez me ha sorprendido
recogiendo los pedazos
de mi tiempo perdido.
David de Maria."El perfume de la soledad"
Haviat somiaras en color molts anim i no et trenquis.
ResponderEliminarstriper
ResponderEliminaraixo espero, i no et preocupis, soc forta,queda molta corda per estirar....
petons, sempre i gracias.
Y sin embargo, queda tanto por vivir dentro de la madurez... besos, guapa.
ResponderEliminarIsabel
ResponderEliminary tanto por descubrir..
petonets, guapa i gracias.
Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.
ResponderEliminarConozco bien esta canción, es bonita =)
ResponderEliminarestoy viendo a la Marta de siempre, eso me alegra un montón. Con cada entrada me siento mejor por tí al leerte.
Besote corazón ^^
Bon dia famili,
ResponderEliminarque siguis forta no vol dir que siguis DURA, saps que ja n'he parlat altres cops, i les cordes s'esberlen, el desgast no perdona bonica... ves amb compte, d'acord?
Unala
ResponderEliminarsi es una cancion conocida, pero a mi me gusta...estare ñoña....
Y me apetece ha entradas, el dia que este mas tontina pues dejare de hacerlas, pero ahora lo necesito.
Gracias por estar siempre, nena.
Tu como andas?, dseo que bien, pero eso ya lo sabes, aunque no hay manera de poder hablar... a ver cuando este menos liada, si coincidimos....
petonets, guapa.
te quero.
Mª Mercè
ResponderEliminarbon dia guapa.
Aqui la famili, anar tirant....el jefe esta una mica baix, pero es normal, ja fa molts de dias conectat las 24 horas del dia a la maquineta, pero de moment, aixo li esta salvant, i es el que hi ha!!!!
Jo estic bè, ja ho se que un dia fare poffffff, pero ara no pot ser.
Tu com estas??, a veure si podem parlar un dia????.
molts de petonets, de part de tots nosaltres.
El proceso de madurez incluye algo más que incierto y ver como un reloj de arena deja caer su tiempo tan lento que desespera; es como un sabor agridulce con residuo de amargura; o será como ese brownie que combina el dulce y amargo del chocolate?
ResponderEliminarun fuerte abrazo Marta!
Un beso Marta! Estuve aqui.
ResponderEliminarVALENTÍN
ResponderEliminarLos granos de arena del reloj no dejan de caer, sin pausa, pero aqui estoy para poner "orden" en lo que me corresponde.
petonets sempre per tu, y miles de gracias por estar.
Marcelo
ResponderEliminargracias por pasarte, recojo tu beso con mucho cariño.
Tengo presente lo prometido con lo de Gardel, buscare informacion.
petonets, sempre per tu.