un breve monologo muy acertado y lleno de significado... que haces aqui? eres complicada o simple o AMBOS??? jajaja que tendremos de especial que nos hace tan perfectos no??? un abrazo
Plu ja veus, es que obria la pagina i no el reconeixia...i aixi no anem enlloc. El cap, bè gracias, ara el que hi ronda per dintre ja es una altre cosa. Mils de petons, per tu, sempre
Gracias por visitarme tan amenudo, me encanta abrir el blog y encontrarte. Si es cierto que son heridas abiertas, que hasta qué no se levante la última fosa no cicatrizarán . Siento cada muerte, cada desaparecido, como propio y la verdad es que no sé porque, pero me duele. ------------------------ Hay veces que el cuerpo se tiene que dividir para poder sobrevivir, para seguir adelante. ------------------------ Ismael Serrano en uno de sus conciertos dijo: el destino no esta escrito, uno puede elegir. Pero si es cierto lo que tu dices: hay que dejar de planificar y vivir. Hoy es hoy, el futuro no existe.
Felipe el placer es mio al tener la posibilidad de leerte.Nunca me deja indiferente lo que escribes, ya ves que suelo explayarme en los comentarios, y hoy tocaste una de mis fibras más sensibles, no sabría muy bien explicar el por que, pero lo siento mio, quizás por que vi el dolor que causo en mi familia. Y mi cuerpo y mi mente van por libre, pero atados....controlados que digo yo. Es muy difícil vivir el momento, pero a veces no queda otra, planificar mi vida en estos momentos es casi impensable, intento no pensar en un futuro. Encantada de tenerte aquí, un placer.
Vaya... esa conversación conmigo misma la he tenido más de una vez... me ha gustado saber que no soy la única "simplemente complicada", o "deliciosamente complicada" o "maravillosamente complicada" que existe en el mundo mundial. Un saludo!!!
Anita creo que es el dialogo sordo y mudo que muchas de nosot@s tenemos. Solo que a mí los adjetivos "maravillosa y delicada", como que no me veo. mils de petonets.
Striper Joan que et saltaba directament. Ja ho se que als homes os fa dificil d'entendre aquesta dualitat, pro que vols, som aixi de complicadas, pro rasca nomes una miqueta i veuras que nomes es simplicitat encoberta.... petons, per tu
un breve monologo muy acertado y lleno de significado... que haces aqui? eres complicada o simple o AMBOS??? jajaja que tendremos de especial que nos hace tan perfectos no???
ResponderEliminarun abrazo
Doncs amb la vista cap endavant com sempre!! jo amb el virus intestinal ja porto dies una mica chofff.
ResponderEliminarPetonets guapa
Jooo vaya diita que llevamos hoy...pacienciaaaa OOOMMMM
ResponderEliminarBesitossssssssss
Marta, ja has canviat un altre cop el luk del blog? jajajajaj.
ResponderEliminarSi el cap el tens mes o meys controlat, no hi ha problema...
Una abraçada
SoniCamalea
ResponderEliminarson mis monólogos mentales más frecuentes.
Soy simple muy simple.
Soy sumamente complicada.
Casi perfecta, jajajajaja
petonets.
Lis
ResponderEliminarsi sempre mirant endevant, quin remei..
Cuida't, carinyet.
Molts de petons
Mar
ResponderEliminarsera el tiempo...ommmmmmmmm, ommmmmmmmm, jo...que ni así!!
Petonicos, sempre dolços i tendres.
Plu
ResponderEliminarja veus, es que obria la pagina i no el reconeixia...i aixi no anem enlloc.
El cap, bè gracias, ara el que hi ronda per dintre ja es una altre cosa.
Mils de petons, per tu, sempre
Gracias por visitarme tan amenudo, me encanta abrir el blog y encontrarte.
ResponderEliminarSi es cierto que son heridas abiertas, que hasta qué no se levante la última fosa no cicatrizarán . Siento cada muerte, cada desaparecido, como propio y la verdad es que no sé porque, pero me duele.
------------------------
Hay veces que el cuerpo se tiene que dividir para poder sobrevivir, para seguir adelante.
------------------------
Ismael Serrano en uno de sus conciertos dijo: el destino no esta escrito, uno puede elegir.
Pero si es cierto lo que tu dices: hay que dejar de planificar y vivir. Hoy es hoy, el futuro no existe.
Petonets
Felipe
ResponderEliminarel placer es mio al tener la posibilidad de leerte.Nunca me deja indiferente lo que escribes, ya ves que suelo explayarme en los comentarios, y hoy tocaste una de mis fibras más sensibles, no sabría muy bien explicar el por que, pero lo siento mio, quizás por que vi el dolor que causo en mi familia.
Y mi cuerpo y mi mente van por libre, pero atados....controlados que digo yo.
Es muy difícil vivir el momento, pero a veces no queda otra, planificar mi vida en estos momentos es casi impensable, intento no pensar en un futuro.
Encantada de tenerte aquí, un placer.
petonets, sempre
uff nomes et deixo un peto ara mateix no se que dir-te.
ResponderEliminarVaya... esa conversación conmigo misma la he tenido más de una vez... me ha gustado saber que no soy la única "simplemente complicada", o "deliciosamente complicada" o "maravillosamente complicada" que existe en el mundo mundial.
ResponderEliminarUn saludo!!!
Anita
ResponderEliminarcreo que es el dialogo sordo y mudo que muchas de nosot@s tenemos.
Solo que a mí los adjetivos "maravillosa y delicada", como que no me veo.
mils de petonets.
Striper
ResponderEliminarJoan que et saltaba directament.
Ja ho se que als homes os fa dificil d'entendre aquesta dualitat, pro que vols, som aixi de complicadas, pro rasca nomes una miqueta i veuras que nomes es simplicitat encoberta....
petons, per tu
haces eso,
ResponderEliminarsolo parte de ti,
una parte de un rompecabezas que somos y casi nunca terminamos de armar,
besos
Tomas....
ResponderEliminarJolin, pues a mi me gustaría poder armar el puzzle alguna vez.
Petonets, sempre