Páginas

jueves, 14 de enero de 2010

Que coño hago aquí???


Así de simple,
 así me siento,
 mi corazón y mi cabeza a un lado,
 y mi cuerpo por libre.
Complicada?, mucho
Simple?, sin duda.

16 comentarios:

  1. un breve monologo muy acertado y lleno de significado... que haces aqui? eres complicada o simple o AMBOS??? jajaja que tendremos de especial que nos hace tan perfectos no???
    un abrazo

    ResponderEliminar
  2. Doncs amb la vista cap endavant com sempre!! jo amb el virus intestinal ja porto dies una mica chofff.

    Petonets guapa

    ResponderEliminar
  3. Jooo vaya diita que llevamos hoy...pacienciaaaa OOOMMMM

    Besitossssssssss

    ResponderEliminar
  4. Marta, ja has canviat un altre cop el luk del blog? jajajajaj.

    Si el cap el tens mes o meys controlat, no hi ha problema...

    Una abraçada

    ResponderEliminar
  5. SoniCamalea
    son mis monólogos mentales más frecuentes.
    Soy simple muy simple.
    Soy sumamente complicada.
    Casi perfecta, jajajajaja
    petonets.

    ResponderEliminar
  6. Lis
    si sempre mirant endevant, quin remei..
    Cuida't, carinyet.
    Molts de petons

    ResponderEliminar
  7. Mar
    sera el tiempo...ommmmmmmmm, ommmmmmmmm, jo...que ni así!!
    Petonicos, sempre dolços i tendres.

    ResponderEliminar
  8. Plu
    ja veus, es que obria la pagina i no el reconeixia...i aixi no anem enlloc.
    El cap, bè gracias, ara el que hi ronda per dintre ja es una altre cosa.
    Mils de petons, per tu, sempre

    ResponderEliminar
  9. Gracias por visitarme tan amenudo, me encanta abrir el blog y encontrarte.
    Si es cierto que son heridas abiertas, que hasta qué no se levante la última fosa no cicatrizarán . Siento cada muerte, cada desaparecido, como propio y la verdad es que no sé porque, pero me duele.
    ------------------------
    Hay veces que el cuerpo se tiene que dividir para poder sobrevivir, para seguir adelante.
    ------------------------
    Ismael Serrano en uno de sus conciertos dijo: el destino no esta escrito, uno puede elegir.
    Pero si es cierto lo que tu dices: hay que dejar de planificar y vivir. Hoy es hoy, el futuro no existe.

    Petonets

    ResponderEliminar
  10. Felipe
    el placer es mio al tener la posibilidad de leerte.Nunca me deja indiferente lo que escribes, ya ves que suelo explayarme en los comentarios, y hoy tocaste una de mis fibras más sensibles, no sabría muy bien explicar el por que, pero lo siento mio, quizás por que vi el dolor que causo en mi familia.
    Y mi cuerpo y mi mente van por libre, pero atados....controlados que digo yo.
    Es muy difícil vivir el momento, pero a veces no queda otra, planificar mi vida en estos momentos es casi impensable, intento no pensar en un futuro.
    Encantada de tenerte aquí, un placer.

    petonets, sempre

    ResponderEliminar
  11. uff nomes et deixo un peto ara mateix no se que dir-te.

    ResponderEliminar
  12. Vaya... esa conversación conmigo misma la he tenido más de una vez... me ha gustado saber que no soy la única "simplemente complicada", o "deliciosamente complicada" o "maravillosamente complicada" que existe en el mundo mundial.
    Un saludo!!!

    ResponderEliminar
  13. Anita
    creo que es el dialogo sordo y mudo que muchas de nosot@s tenemos.
    Solo que a mí los adjetivos "maravillosa y delicada", como que no me veo.
    mils de petonets.

    ResponderEliminar
  14. Striper
    Joan que et saltaba directament.
    Ja ho se que als homes os fa dificil d'entendre aquesta dualitat, pro que vols, som aixi de complicadas, pro rasca nomes una miqueta i veuras que nomes es simplicitat encoberta....
    petons, per tu

    ResponderEliminar
  15. haces eso,
    solo parte de ti,
    una parte de un rompecabezas que somos y casi nunca terminamos de armar,
    besos

    ResponderEliminar
  16. Tomas....
    Jolin, pues a mi me gustaría poder armar el puzzle alguna vez.
    Petonets, sempre

    ResponderEliminar

Dale ligero a las teclas,no pienses demasiado en lo que me vas a decir, me gusta lo natural....